ضمير الف - استعمال ضماير شخصى به جاى ضماير اشاره ( « او » به جاى « آن » ) : از ميان اصحاب شخصى مىآمد اسماعيل نام و كاغذى در دست ، سى دايره بر او . ( ص 82 ) ب - استعمال ضمير منفصل فاعلى به جاى ضمير مشترك ( « تو » به جاى « خود » ) : خدايا محبّت تو به من دوست‌تر گردان از سمع و بصر و اهل و مال . ( ص 187 ) عدد الف - استعمال واحد شمارش « عدد » در موردى كه اكنون معمول نيست : پنجم دوازده عدد ملك بفرستد تا در حقّ گناهان وى استغفار مىكنند . ( ص 163 ) ب - به كار بردن « سه صد » به جاى « سيصد » : عون عبد اللّه مسعود ، سه صد و شصت دوست داشت . ( ص 82 ) قيد الف - توالى قيدها : ببايد دانست كه كم خوردن در خلوت شرط است . . . بعد از آن بتدريج تا كم مىكند شايد . ( ص 104 ) ب - استعمال « نيك » به جاى « سخت » : من نيك تنگدل شدم . ( ص 68 ) حرف اضافه و پيشوند 1 . موارد استعمال « ب ، به » الف - پيشاوند وصفى ( به روزه روزه‌دار ) : ايشان گفتند : ما به روزه‌ايم . گفت : بخوريد ، كه به روزه باشيد ضعيف شويد . ( ص 39 ) ب - به جاى كسرهء اضافه :